Μια σύντομη γνωριμία με την Κριτική Επιτροπή του Διαγωνισμού 2026

16/7/2026

   Δρ. Ιωάννης ΠΛΕΜΜΕΝΟΣ – Πρόεδρος

Ο Ιωάννης Πλεμμένος είναι διδάκτωρ Εθνομουσικολογίας του Πανεπιστημίου του Cambridge (Αγγλίας), με υποτροφία από τη Βρετανική Ακαδημία του Λονδίνου. Δίδαξε επί δεκαετία (1998-2008) στα πανεπιστήμια Αιγαίου, Κρήτης, Πελοποννήσου και στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Από το 2008 υπηρετεί στο Κέντρον Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, στο οποίο προσφάτως εξελέγη Διευθυντής Ερευνών. Έχει διδάξει ως μέλος ΣΕΠ επί σειρά ετών στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Έχει προσκληθεί ως επισκέπτης καθηγητής στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου Laval στο Μόντρεαλ του Καναδά (2016). Έχει εκδώσει πέντε μεγάλες μονογραφίες σε αθηναϊκούς εκδοτικούς οίκους, έχει επιμεληθεί έξι τόμους για την Ακαδημία Αθηνών και για το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων. Έχει μεταφράσει κείμενα του μεγάλου Δανού φιλοσόφου Søren Kierkegaard για τη μουσική (2005), ενώ η διδακτορική του διατριβή για τις Φαναριωτικές μουσικές ανθολογίες έχει εκδοθεί στο Βερολίνο (2010). Έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμα επιστημονικά συνέδρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά, πρακτικά συνεδρίων και συλλογικούς τόμους. Έχει συγγράψει λήμματα για μεγάλα λεξικά και εγκυκλοπαίδειες, όπως το Oxford Music Online και τη Μεγάλη Ορθόδοξη Χριστιανική Εγκυκλοπαίδεια (ΜΟΧΕ). Έχει συμμετάσχει σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές για το BBC, το TRT, την ΕΡΤ και το Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος. Είναι μέλος της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας, επίτιμο μέλος του Συνδέσμου Πολιτισμού Ελλάδος-Κύπρου και πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής της Ελλάδας στο Διεθνές Συμβούλιο Παραδοσιακής Μουσικής και Χορού (ICTMD).

Παναγιώτης ΑΓΓΕΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ – Μέλος

Ο Παναγιώτης Αγγελακόπουλος είναι χημικός, απόφοιτος του τμήματος χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών και ερμηνευτής της παραδοσιακής μουσικής του τόπου μας.

Είναι επιχειρηματίας στον κλάδο του περιβάλλοντος, της διαχείρισης αποβλήτων αλλά και της εστίασης.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Παναγιά (Ζέρζοβα), ένα πολύ μικρό χωριό της Γορτυνίας, μέσα σε μια αγροτική οικογένεια. Ήρθε σε επαφή με το δημοτικό τραγούδι βιωματικά, στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, μέσα από τα γνήσια ακούσματα από τους γονείς, τους παππούδες και όλους τους ανθρώπους της υπαίθρου για τους οποίους το τραγούδι ήταν μόνιμο κομμάτι της καθημερινότητάς τους.

Σπούδασε Βυζαντινή μουσική αρχικά στο ωδείο Τρίπολης και στη συνέχεια, αφού εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, δίπλα στο μεγάλο δάσκαλο Λυκούργο Αγγελόπουλο, ως μέλος της Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας.

Παράλληλα σπούδασε χημεία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από την ηλικία των δεκατριών ετών άρχισε να τραγουδάει στα τοπικά πανηγύρια, τις εκδηλώσεις και τους γάμους της περιοχής του στην Αρκαδία, ενασχόληση που συνέχισε, παράλληλα με τις πανεπιστημιακές σπουδές αλλά και την κύρια επαγγελματική του δραστηριότητα μέχρι σήμερα. Τα τελευταία χρόνια έχει συνεργαστεί με πολλούς από τους σημαντικότερους δεξιοτέχνες του κλαρίνου και τραγουδιστές της δημοτικής μας παράδοσης. Έχει συμμετοχές σε συναυλίες, αφιερώματα και τηλεοπτικές εκπομπές για το δημοτικό τραγούδι, καθώς και σε δισκογραφικές επετειακές εκδόσεις, όπως το λεύκωμα του Λάμπρου Λιάβα «Τα τραγούδια και οι μουσικές του 1821», η επετειακή έκθεση του Μουσείου Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων «Μια μελωδική διαδρομή στις μουσικές του 1821», το λεύκωμα του Δήμου Γορτυνίας «Ποιος ήταν που τραγούδαγε;» κ.ά.

Παράλληλα με τις επαγγελματικές και μουσικές του δραστηριότητες, συμμετέχει επί σειρά ετών ενεργά στα πολιτιστικά δρώμενα της Αρκαδίας και από το 2023 είναι πρόεδρος της Παγγορτυνιακής Ένωσης.

Διονύσης ΜΑΛΛΟΥΧΟΣ – Μέλος

Παίζει πιάνο εξ απαλών ονύχων, διδάσκει και αεί διδάσκεται, γράφει για τη μουσική, εγγράφει μουσική (δισκογραφικά/συναυλιακά), συνεργάζεται με ανθρώπους των Τεχνών που σέβονται τον εαυτό τους, θαυμάζει και διδάσκεται (μεταξύ άλλων) από τον Emil Gilels, τον Μάρκο Δραγούμη, τη Δόμνα Σαμίου, τον Grigory Sokolov και τον Θεοδόση Τάσιο, εμπνέεται τα καλοκαίρια στις εξοχές του Mézin και τα σοκάκια της Κορώνης, της Αίγινας ή της Κύθνου, Επταηχίζει σε συνωδίες ποικιλοχρωματικές, ακούει Τρίτο, νοσταλγεί τον τηλεοπτικό (ΕΤ1) «Κόσμο της Μουσικής» της Φραγκίσκης Καρόρη, παρακολουθεί νεανικές θεατρικές ομάδες, έχει αδυναμία στις χυλοπίτες με καμένη μυζήθρα και το ζυμωτό ψωμί της Γορτυνίας, πιστεύει στο διαδίκτυο, έχει λογαριασμό στο YouTube και επιδιώκει συστηματικά τη δημιουργική συνεννόηση με όσους έχουν καλές προθέσεις και αναζητούν πολιτισμό. Πέρασε και… ακούμπησε από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, αργότερα και από το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Κατερίνα ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ – Μέλος      

Ερμηνεύτρια με μακρόχρονη πορεία στον χώρο της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής — και όχι μόνο. Με βαθιά γνώση και ευρύ ρεπερτόριο τοπικών ιδιωμάτων της ελληνικής μουσικής παράδοσης, παρουσιάζει το υλικό της με συνέπεια, σκηνική αυτοτέλεια και αισθητική.

Συνεργάστηκε με σημαντικούς εκπροσώπους της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής σε συναυλίες και ηχογραφήσεις, με εξέχουσα τη Δόμνα Σαμίου, με την οποία συνεργάστηκε στενά για δεκατρία χρόνια. Μετά τον θάνατό της, από το 2014, ανέλαβε τη Χορωδία «Δόμνα Σαμίου» και τα μαθήματα που διοργανώνει ο Καλλιτεχνικός Σύλλογος Δημοτικής Μουσικής «Δόμνα Σαμίου».

Σε διεθνές επίπεδο συνεργάστηκε με τον Jordi Savall στα προγράμματα Mare Nostrum, Esprit des Balkans, Pèlerinage de l’âme, Orient – Occident και Ibn Battuta, το τελευταίο ηχογραφημένο ζωντανά στο Άμπου Ντάμπι.

Συνεργάστηκε επίσης με το μπαρόκ σύνολο L’Arpeggiata σε συναυλίες, ερμηνεύοντας τραγούδια από την Ελλάδα και τα ελληνόφωνα χωριά της Κάτω Ιταλίας. Συμμετείχε στα προγράμματα Mediterraneo (Virgin Classics, 2013) και Balkan.

Το 2013 ξεκίνησε να παραδίδει σεμινάρια ελληνικού τραγουδιού ανά εξάμηνο στη Μασσαλία σε συνεργασία με την HIPHAISTIA, Association Européenne Pour l’Expression de la Culture Grecque. Επί σειρά ετών ασχολήθηκε με τη διοργάνωση σεμιναρίων ελληνικής μουσικής σε συνεργασία με φορείς του εξωτερικού.

Έχει εκδώσει πολλούς προσωπικούς δίσκους και έχει συμμετάσχει σε πληθώρα άλλων συμπράττοντας με ένα μεγάλο εύρος σπουδαίων καλλιτεχνών.

Γιώργος ΤΣΑΜΠΡΑΣ – Μέλος

Γεννήθηκε το 1964 στο χωριό Αμυγδαλιές του νομού Ηλείας και από έξι χρονών κατοικεί στον Πειραιά. Σπούδασε κοινωνιολογία. Το 1982 εισέβαλε στην δημοσιογραφία μέσω του ειδικού μουσικού τύπου: «Μουσική» (1982-1987), «Ήχος» (1987-1994), «Δίφωνο» (1995-2001, 2006-2007). Παράλληλα, συνεργάστηκε, για μικρά ή μεγαλύτερα διαστήματα, με περιοδικά ποικίλης ύλης αλλά και εφημερίδες. Στο ραδιόφωνο ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1985. Στο Δεύτερο Πρόγραμμα της ΕΡΤ, όπου έχει περάσει τα περισσότερα χρόνια της ραδιοφωνικής του διαδρομής μέχρι και σήμερα. Οι μακροβιότερες εκπομπές του, ξεκίνησαν το 2005 και συνεχίζονται: «Πρέπει να ξέρεις μηχανή», «Πάρ’ το αλλιώς… θα βρεις!», «Ησυχία! Γράφουμε…». Το 1991 έγραψε μια πρώτη μορφή της «Ιστορίας του νεοελληνικού τραγουδιού» από τον 18^ο αι. μέχρι σήμερα, για το βιβλίο μουσικής της Α΄ Λυκείου. Το 2003 η «Ιστορία του νεοελληνικού τραγουδιού» ξαναγράφτηκε απ’ την αρχή και εκδόθηκε από το «Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο». Το 2005 κυκλοφορεί το πρώτο «αυτοτελές» βιβλίο του («Μιχάλης Σουγιούλ – Ας ερχόσουν για λίγο»). Το 2008 κυκλοφόρησε  το βιβλίο «Αντάρτης κλαριντζής». Ακολούθησαν το βιβλίο – λεύκωμα  «ΑΛΕΞΙΟΥ» και το βιβλίο «Γιώργος Ζαμπέτας – Βαθιά στη θάλασσα θα πέσω», όπου κατέγραψε και οργάνωσε τις μνήμες της κόρης του Κατερίνας Ζαμπέτα. Για  δέκα πέντε περίπου χρόνια (1995-2010) , ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη μορφή και το περιεχόμενο και έχει επιμεληθεί την επανέκδοση μεγάλου μέρους της ιστορίας της ελληνικής δισκογραφίας σε δίσκους ακτίνας. Συνολικά, έχει φροντίσει για την επανέκδοση περισσότερων από 1000 δίσκους. Έχει πραγματοποιήσει πολλές ομιλίες για πρόσωπα ή με θέματα που αφορούν το ελληνικό τραγούδι. Κατά καιρούς, έχει οργανώσει μουσικές παραστάσεις και έχει συμμετάσχει σε κάποιες απ’ αυτές.

Την περίοδο 2024-2025 είχε την γενική επιμέλεια του τηλεοπτικού ντοκιμαντέρ «100 ΧρόνιαΕλληνική Δισκογραφία». Προβλήθηκε σε 13 επεισόδια από την ΕΡΤ1, με κεντρική παρουσιάστρια την Χάρις Αλεξίου και τη συμμετοχή συνθετών, τραγουδιστών, παραγωγών της δισκογραφίας και δημοσιογράφων – ανάλογα με τα ζητούμενα κάθε επεισοδίου, κάθε εποχής.